نیا چرخید، سوزنبرگهای درخت صنوبر کهنسال مقابل آسمان شب محو شدند و بعد هم با احساسی دلهرهآور، زمین بهسمتش شتافت. سورن دیوانهوار سعی کرد بالهای کوچک سیخشدهاش را به هم بزند. بیفایده بود! با خودش فکر کرد: «میمیرم. میشم یه بوفچهی مرده. تازه سه هفتهست که از تخم دراومدهم و زندگیم سر اومده!» ناگهان چیزی سقوطش را آرام کرد... جریان نسیم بود؟ تودهای باد؟ هوایی پفکرده که میان کُرکپَرهای زشتش جمع شده بود؟ همین بود؟ زمان آهسته شد. زندگی کوتاهش از مقابل چشمهایش گذشت... تکتک ثانیههای ع...
کارم داشتی سوت بزن !
يک روز عصر بعد از خريد، وقتی خانم و آقاي پرز خواستند بچهشان را از توی چرخدستی دربياورند، نتوانستند. گير کرده بود. خيلی باهاش کلنجار رفتند. بعدش صندوقدارها تلاش کردند بچه را بيرون بکشند و بعد هم مسئولان قفسهها، سه تا از مشتریها، خانم مدير، آتشنشانها و ديگران. اما هيچجوره نمیشد از توی چرخدستی درش بياورند. خانمِ مدير فروشگاه گفت: «مجبور است از اين به بعد توی چرخدستی زندگی کند.»
و از آن روز به بعد، ميم تبديل شد به... پسرکِ چرخدستی.
میم پِرِز پِرِز، پسربچهی کوچکی بود که روزی با پدر و مادرش به فروشگاه بزرگی میرود. زمانی که خریدشان تمام میشود، هر کاری میکنند نمیتوانند میم را از توی چرخدستی فروشگاه بیرون بیاورند و میم مجبور میشود به زندگی خود در فروشگاه ادامه دهد. از آن روز به بعد، هیچچیز در فروشگاه مثل قبل نبود، چون پسرکِ چرخدستی آنجا بود.
آیا چنین اتفاقی ممکن است؟ پسرک کوچکی مثل میم چطور میتواند در فروشگاه با اسباببازیها، ماهیها و ابزارها زندگی کند؟