دشت پارسوا 6 (دره ی مردگان راه رونده)

رازیان جوان نفس نفس می زد و گونه های استخوانی اش به سرخی دانه های نیمه رسیده ی انار شده بود. رازیان یک دقیقه ای در جایش ایستاد تا نفس هایش را منظم کند و بعد دست به گره گیسوانش برد و سعی کرد بازشان کند. ماندانا خیره به او جلو رفت و به جزئیات صورت، طرح دست ها و طرز ایستادنش و آن طور که نفس هایش را به درون می کشید و رها می کرد، دقیق شد. روی انحنای گردنش، در محلی که استخوان ترقوه اش به شانه می رسید، خالی درشت و قهوه ای رنگ داشت. پوست دستانش لطیف بود و خط رگ هایش همان قدر برآمده بود که از او به یاد داشت. کف دست هایش سرخ، متورم و خاک آلود بود.

رازیان نمی توانست گره گیسوانش را باز کند و همین هم خط عمیق اخمی را که ماندانا همیشه از چهره ی او به یاد داشت، روی پیشانی اش نقش کرده بود…