سنجاب های آتش پاره به جنوب می روند

فوک وایر پیر بیرون شهر، کنار جنگلی زیبا که پر از پرنده و سنجاب بود، توی خانه‌ی کوچکی زندگی می‌کرد. او پیرمرد بداخلاق و غُرغُرویی بود. با کِرم‌های شب تاب دعوا می‌کرد که چرا از بدن‌‌شان این‌قدر نور می‌تابد. سرِ ابرهای آسمان فریاد می‌زد که چرا این‌قدر پُف پُفی‌اند. و وقتی درختچه‌های یاس شکوفه می‌دادند، به دماغش گیره می‌زد تا مجبور نشود عطرشان را بو کند.