دروازه مردگان 3 (چاه تاریکی)

رو به من گفت: «چرا وايستادي؟ برو بالاي سرش، خوب نگاش كن.»

باز هم جلوتر رفتم و چسبيده به تخت مرد بيمار ايستادم. مرد با چشمان قرمز پر خون نگاهم مي كرد و نفس نفس مي زد. دوروبرش پربود از تكه پارچه هاي رنگي، قفل هاي كوچك و بزرگ و مهره هايي كه براي دفع ارواح و اجنه و رفع چشم زخم به لباس و تختش بسته شده بود. دست ها و پاهايش را با تكه هاي طناب به چهارطرف تخت بسته بودند و امكان هيچ حركتي نداشت. هم زمان با رسيدن من يك بار ديگر نعره زد و من اگرچه از شدت نعره ي او تكان خوردم، اما خلاف دفعه ي قبل اختيارم را حفظ كردم و در جاي خود ايستادم