شهر معمولی

بعضی‌ها کارت بیس بال جمع می‌کنند. یا خارپشت. یا پرز توی ناف. ولی فلیسیتی جونیپر پیكل فرق می‌کند. او عاشق جمع‌کردن کلمه‌هاست؛ کلمه‌هایی که آدم‌ها بهشان فکر می‌کنند، یا کلمه‌هایی که به آن‌ها نیاز دارند. ولی بااینکه فلیسیتی همه جای کشور را گشته، یک کلمه هست که هیچ‌وقت آن را ندیده: خانه. فلیسیتی از گشت‌وگذار خسته شده ، ولی وقتی ون درب‌وداغان خانوادگی‌شان وارد شهر دره‌ی نیمه‌شب می‌شود، احساس می‌کند اوضاع دارد عوض می‌شود. او برای اولین بار در عمر یازده‌ساله‌اش، جایی را پیدا می‌کند که می‌تواند در آن خاطره‌های خوب بسازد...