در جست و جوی دلتورا 7 (دره گمشدگان)

مرد در هر دست، طنابي كلفت و خاكستري رنگ داشت. طناب ها پشت سرش درون مه كشيده شده بودند، انگار به جايي وصل بودند. اما مرد هيچ توجهي به آنها نداشت. چشمان سوزانش بر ليف، باردا و جاسمين دوخته شده بود.

آنها سعي كردند خود را از اين افسون رها كنند. لب هاي نازك مرد به لبخندي بدخواهانه باز شد. با صداي خرخر مانندي گفت:

«نيرويتان را هدر ندهيد. تا وقتي من اراده نكنم، شما كاري نمي توانيد بكنيد. به موقعش مي فهميد. به دره من خوش آمديد. مدت هاي طولاني است كه افتخار ديدن بازديد كننده اي را نداشته ام و حالا از موهبت ديدار چهار نفر برخوردار شده ام