چه بدشانسی گندهای! وقتی رفتیم مدرسه، دوشیزهپُشتپَرپَری خیلیخیلی ناراحت بود. «بچهها! من یک خبر بد دارم. گردنبند عزیزم، همان گردنبند قدیمی که برای روز عروسی در نظر گرفته بودم … گم شده!» انجمن مخفی برنامهریزی عروسی، بعد از مدرسه، در لانهدرختی ما یک جلسهی فوری برگزار کرد. حالا ما کارآگاهان مخفی برنامهریزی عروسی بودیم.
یکی بود که خودش نبود
پوست صورت پیرمرد گویی با تارهای عنکبوتی ضخیمی پُر از چینوچروک پوشیده شده بود. مثل چانهی یک لاکپشت صدساله.
آنسلمو ادامه میدهد: «اینطور که من میبینم، پوست شما در حال صافشدن است. یادم میآید که سیصدتا چروک را در گوشهی چشمتان شمرده بودم و الان سر چترم شرطبندی میکنم که بسیار کمتر هستند، پوستتان از گوشهی چشمتان دارد صاف میشود. سلولهای جوان در حال بالاآمدن از لایههای زیرین هستند، پُر از زندگی و امید تا جای سلولهای پیری را بگیرند که با حسرت محو میشوند.»
بارون لامبرتو پیرمردی نودوسهساله، ایتالیایی و ثروتمند است که با بیستوچهار بیماری دستوپنجه نرم میکند. او همراه پیشخدمت باوفایش در جزیرهی سنجولیو روزگار میگذراند.
بارون که در آستانهی مرگ قرار دارد و بهدنبال جاودانگی است، یکباره جوان، سرحال و شاداب میشود. راهزنان برای دریافت پول او را گروگان میگیرند، اما هر کاری میکنند بارون جوانتر و سرحالتر از دیروز میشود. چه رازی در میان است؟ او را جادو کردهاند؟
* کتابی از برندهی جایزهی هانس کریستین اندرسن ۱۹۷۰