خیابان وحشت 7 (هجوم آدم های معمولی)

«در حالی که صدای وهم آور موسیقی ارگ در فضا پیچیده بود، خون‌آشام در گوشه‌ای سر خورد. مومیایی بسیار بزرگی سلانه سلانه  او را تعقیب می‌کرد. خون‌آشام سرش را چرخاند و دندان‌های نیشش را نشان او داد. اگرچه سر تا پای مومیایی باندپیچی شده بود با این حال قدم‌های بزرگی برمی‌داشت. شبه بلند و لاغری پشت سر مومیایی ظاهر شد. موهای پریشان و آویخته‌اش در هنگام حرکت تکان می‌خورد. با صدای جیغ مانندی گفت: "نمی‌توانی مرا بگیری" و با صدای بلند و گوش‌خراش خود صدای موسیقی اسرارآمیز محیط را خراب کرد.»